Przyroda Polski

Dolina Biebrzy mierzy około 160 kilometrów i należy do najbardziej dzikich i najsłabiej zaludnionych obszarów w Polsce. Nazwa rzeki pochodzi od zamieszkujących tu bobrów. Rzeka płynie bardzo powoli ze względu na płaski teren. W miejscach, gdzie woda pozostaje na dłuższy czas powstają trudne do przebycia bagna i torfowiska. Tworzy je warstwa obumarłych roślin o grubości od jednego do sześciu metrów. Rozlewiska Biebrzy to prawdziwe królestwo ptaków. Zaobserwowano to około 250 gatunków, a więc najwięcej w Polsce. Ptasie gody, które rozpoczynają się wczesną wiosną przyciągają rzesze ornitologów nie tylko z Polski, ale z całego świata. Wówczas można podziwiać wyjątkowo barwne upierzenie ptaków. Przez cały czas na bagnach jest bardzo głośno. Jednak, gdy nadchodzi czas wysiadywania jaj wszystkie ptaki cichną starając się jednocześnie ukryć przed drapieżnikami. W lepszym kamuflażu pomaga także utrata barwnego upierzenia, co jeszcze bardziej pomaga wtopić się w otoczenia. Kiedy ptaki zamierają na czas opieki nad jajami topnieje także grupa warstwa lodu oraz śniegu i wody Biebrz rozlewają się po całej dolinie. Na terenach dostępnych tylko dla ptaków pojawiają się ich tysiące. Większość z nich wraca z długiej wędrówki z Afryki. Już w odległości kilku kilometrów od doliny słychać trzepot skrzydeł, gęgania i kwakanie. Oprócz ptaków na bagnach żyją także polskie łosie, które przetrwały tu II wojnę światową. Dziś jest ich kilkaset. Łosie wyglądają bardzo niezgrabnie, ale to tylko pozory, ponieważ zwierzęta te poruszają się z zadziwiającą lekkością zarówno na lądzie jak i we wodzie.